Prawa autorskie: Zygmunt Grzebieniak / Polski Klub Koloproktologii.

Artykuł opublikowany na stronie internetowej Polskiego Klubu Koloproktologii.

Szczelina odbytu (fissura ani, anal fissure) jest bolesnym, podłużnym pęknięciem (rozerwaniem, ubytkiem) błony śluzowej końcowego odcinka kanału odbytu, obejmującym anodermę i przebiega najczęściej od linii zębatej do ujścia zewnętrznego. W 75% położona jest w linii środkowej tylnej (spoidło tylne), w 15% dotyczy linii środkowej przedniej, rzadziej występuje w położeniach bocznych i wtedy należy myśleć, że być może jest ona związana z chorobą Leśniowskiego-Crohna, AIDS lub innymi rzadszymi chorobami (np. gruźlica, przewlekłe wrzodziejące zapalenie jelita itp.).

Epidemiologia



Prawa autorskie: Przygotowane przez American Society of Colon and Rectal Surgeons / Polski Klub Koloproktologii.

Artykuł opublikowany na stronie internetowej Polskiego Klubu Koloproktologii.

Praktyczne wytyczne nakreślają zasady postępowania i zapewniają wskazówki, pomocne dla lekarzy leczących chorych z objawami choroby hemoroidalnej. Zasady te powinny stanowić podstawę obiektywnej oceny pacjentów przez lekarzy i płatników ochrony zdrowia. Taka ocena może pomóc uniknąć rutynowych konsultacji. Wytyczne opracowano na podstawie danych zawartych w opublikowanych artykułach, w tym próbach klinicznych w czasopismach referencyjnych, podręcznikach, zebranych doświadczeń klinicznych, opinii Komitetów Postępowania Terapeutycznego oraz prac przeglądowych Rady Głównej American Society of Colon and Rectal Surgeons. Zalecenia te będą aktualizowane w razie konieczności. 

Problem

Guzki krwawnicze są prawidłową strukturą anatomiczną organizmu ludzkiego. Hemoroidy zewnętrzne pochodzą z dolnego splotu hemoroidalnego i pokryte są anodermą, dystalnie od linii grzebieniastej. Mogą ulegać obrzękowi i zakrzepicy, powodując dolegliwości bólowe lub mogą ulegać owrzodzeniu z następowym



Jest najmniej inwazyjną metodą instrumentalną, leczącą chorobę hemoroidalną. Polega ona na przyłożeniu w okolicy podstawy guzków hemoroidalnych uwidocznionych w anoskopie, dwóch elektrod, pomiędzy którymi przepływa prąd jednobiegunowy o niskim napięciu i o średniej częstotliwości. Powoduje to zmniejszenie przepływu krwi w tętniczkach odżywiających hemoroidy o 80%. Metoda ta opiera się na założeniu, że nie usuwa się guzków krwawniczych, a jedynie dąży się do ich inwolucji przez zmniejszenie ukrwienia. Metoda ta jest bezbolesna.

Większość chorych wymaga wykonania trzech, rzadziej więcej zabiegów, w odstępach około 5 tygodni. Wielokrotność zabiegów pozwala na usunięcie (zmniejszenie) przepływu w głównych, jak również w dodatkowych, naczyniach odżywiających guzki krwawnicze.

PRZYGOTOWANIE DO ZABIEGU

Przygotowanie do zabiegu – standartowo stosuje się podanie jednorazowo preparatu Rectanal. Ma on postać wlewki podawanej doodbytniczo na dwie godziny przed planowanym zabiegiem. Preparat Rectanal jest dostępny w aptekach bez recepty.

PRZEBIEG ZABIEGU

Pacjent układany jest na stole zabiegowym na lewym boku z wyprostowaną lewą i lekko zgiętą prawą kończyną dolną. Na początku chirurg wprowadza maść znieczulającą do odbytu celem bezbólowego rozmasowania zwieraczy odbytu. Następnie wprowadza się do odbytu anoskop operacyjny (plastikowa rurka średnicy palca) przez który odbywa się cały zabieg. Lekarz uwidacznia powiększone guzki hemoroidalne. U podstawy każdego guzka kolejno przykłada specjalne elektrody. Od tego momentu rozpoczyna się właściwy zabieg – chirurg zwiększa przepływ prądu do momentu aż pacjent odczuje jakikolwiek dyskomfort (np. pieczenie, mrowienie lub silniejsze parcie na stolec). Wtedy lekarz zmniejsza natężenie prądu do osiągnięcia poziomu pełnego komfortu i na takich parametrach przeprowadza zabieg. Czas trwania zabiegu ok. 15-20 minut.

POSTĘPOWANIE PO ZABIEGU

Po zabiegu niepotrzebne są środki przeciwbólowe. Możliwa jest pełna aktywność zawodowa.

Po wykonaniu zabiegów zaleca się: spożywanie regularnych posiłków wzbogaconych błonnikiem (bez dodatków pikantnych przypraw), higiena wypróżnień (regularne, szybkie oddawanie stolca, podmywanie zimną wodą), wystrzeganie się gorących kąpieli w wannie.

Następna wizyta po zabiegu jest ustalana za 4-6 tygodni.



Jest najmniej inwazyjną metodą instrumentalną, leczącą chorobę hemoroidalną. Polega ona na przyłożeniu w okolicy podstawy guzków hemoroidalnych, uwidocznionych w anoskopie, dwóch elektrod, pomiędzy którymi przepływa prąd jednobiegunowy o niskim napięciu i o średniej czestotliwosci. Powoduje to zmniejszenie przepływu krwi w tętniczkach odżywiających hemoroidy o 80%. Metoda ta opiera się na założeniu, że nie usuwa się guzków krwawniczych, a jedynie dąży się do ich inwolucji przez zmniejszenie ich ukrwienia. Metoda ta jest bezbolesna. Cały zabieg trwa około 30 min, w trakcie którego uwidocznia się kolejne (najczęściej trzy guzki krwawnicze) w wycięciu operacyjnym anoskopu (krótka rurka zakładana do odbytu) i koagulacji ich przez okres od 2 – 12 min. w zależności od wysokości tolerowanego przez pacjenta natężenia prądu.

Większość chorych wymaga wykonania trzech, rzadziej więcej zabiegów, w odstępach około 5 tygodni. Wielokrotność zabiegów pozwala na zamknięcie lub zmniejszenie przepływu w głównych, jak również dodatkowych naczyniach, odżywiających guzki krwawnicze.

 

Minimalna inwazyjność pozwala na zastosowanie tej metody z wyboru u pacjentów, którzy poza hemoroidami cierpią na zaburzenia krzepnięcia, lub stosują leki wydłużające jego czas. 

Pojawienie się tej metody umożliwiło zastosowanie jej u chorych z I stopniem zaawansowania żylaków odbytu, które aczkolwiek niewielkie i widoczne jedynie w anoskopie, mogą dawać objawy nawrotowych krwawień, niejednokrotnie uporczywych. Stosując HEMORON nie wywołujemy bólu podczas i po zabiegu, nie występują poważne powikłania, jak w przypadku klasycznej operacji hemoroidów, a więc: silne krwawienia, nietrzymanie gazów i stolca w wyniku uszkodzenia zwieraczy, zwężenie odbytu w wyniku bliznowacenia ran po wycięciu hemoroidów.



Guzki  krwawnicze, nazywane hemoroidami lub żylakami odbytu, są prawidłowymi strukturami anatomicznymi położonymi tuż nad kanałem odbytu. Zbudowane są z tkanki naczyniowej o charakterze połączeń tętniczo żylnych i tkanki łącznej. Mają formę uwypukleń błony śluzowej pod którą się znajdują. W znacznym stopniu przyczyniają się do uszczelnienia  kanału odbytu  w mechanizmie kontrolowania utrzymania „wiatrów” i stolca.

O chorobie hemoroidalnej mówimy wówczas, gdy dochodzi do chorobowego powiększania się i przemieszczania guzków hemoroidalnych do i poza kanał odbytu, co powoduje pojawienie się szeregu dolegliwości.

 Badania epidemiologiczne wykazują, że objawy chorobowe zwiększają się wraz  wiekiem, powodując, że około 50% populacji odczuwa je po 50 roku życia.

 Etiologia – do powstania choroby hemoroidalnej  przyczyniają się:



Prawa autorskie: Roman Styliński, Marek Majewski, Grzegorz Wallner / Polski Klub Koloproktologii.

artykuł opublikowany na stronie internetowej Polskiego Klubu Koloproktologii.

Anatomia i fizjologia

Hemoroidy, zwane inaczej guzkami krwawniczymi są zlokalizowanymi w dystalnej odbytnicy i kanale odbytu jamistymi poduszkami tkankowymi. Z uwagi na położenie w stosunku do kresy grzebieniastej dzielą się na:

  • wewnętrzne, umiejscowione powyżej tej linii i pokryte nabłonkiem gruczołowym,
  • zewnętrzne, usytuowane poniżej tej linii i pokryte anodermą.

Hemoroidy wewnętrzne są zbudowane z połączeń tętniczo-żylnych, średnicy 2-15mm otoczonych przez tkankę łączną wzmocnioną włóknami mięśniowymi, wychodzącymi z podłużnej warstwy mięśniowej, przechodzącymi przez zwieracz wewnętrzny odbytu do mięśniówki warstwy podśluzowej.


Copyright by PANACEUM 2017. All rights reserved.